Acı ve olgunluk: İnsan acılarından nasıl öğrenir? / Hayatın içinden hikmete -6-

İnsan, hayat yolculuğunda yalnızca sevinçleriyle değil, acılarıyla da büyür. Sevinçler gönlünü genişletirken acılar insanı kendi iç dünyasına yöneltir. Bir kayıp, bir ayrılık, bir haksızlık veya beklenmedik bir hayal kırıklığı, insanın hayata bakışını değiştirebilir. Çünkü bazı gerçekler vardır ki insan onları yalnızca okuyarak değil, yaşayarak öğrenir.

Acı, insanın karşılaştığı en zor imtihanlardan biridir. Ancak her acı insanı olgunlaştırmaz. Kimi insanı öfkeye, kimi umutsuzluğa, kimi de hayata küsmeye sürükler. Asıl mesele, insanın yaşadığı acıyı nasıl anlamlandırdığıdır. Acı karşısında kin ve nefret yerine merhameti, isyan yerine sabrı, umutsuzluk yerine umudu büyütebilen insan, yaşadığı tecrübeyi hikmete dönüştürmeye başlamış demektir.

İnsan kendi yaralarını tanıdıkça başkalarının acılarını da daha iyi anlar. Daha önce fark etmediği sıkıntıları görmeye, başkalarının sessiz çığlıklarını duymaya başlar. Böylece acı, insanın gönlünde merhamet kapısını açan bir tecrübeye dönüşebilir. Olgunluk da tam burada ortaya çıkar: İnsan, kendi çektiği sıkıntıların başkalarına karşı daha anlayışlı olmasını sağlamasıyla gerçek anlamda büyür.

Yüce Allah, Kur’an-ı Kerim’de şöyle buyurur: “Andolsun ki sizi biraz korku, açlık, mallardan, canlardan ve ürünlerden eksiltmekle imtihan edeceğiz. Sabredenleri müjdele.” (Bakara, 2/155).

Bu ayet, hayatın imtihanlarla dolu olduğunu ve sabrın insanın manevi gelişimindeki önemini hatırlatır. Sabır, haksızlığa boyun eğmek veya zulme razı olmak değildir. Sabır; hakikatten ayrılmadan, umudu kaybetmeden ve doğru mücadeleden vazgeçmeden ayakta kalabilmektir.

Kerbelâ, acının nasıl bir hakikat ve direniş bilincine dönüşebileceğinin en büyük örneklerinden biridir. İmam Hüseyin’in (a.s.) zulüm karşısındaki duruşu, insanlık tarihine adalet uğruna mücadele etmenin ve bedel ödemek pahasına hakikati savunmanın eşsiz bir örneğini bırakmıştır. Bu yönüyle Kerbelâ, yalnızca bir matem değil, aynı zamanda bir irade ve ahlak mektebidir.

Biz de “Aldırma Gönlüm” şiirimizde, insanın ağır imtihanlar karşısında gönül direncini korumasını şöyle dile getirmiştim:

Başına belalar gelse

Kötü söz kalbini delse

Bazen duyguların ölse

Aldırma gönlüm aldırma

Unutmayalım ki olgunluk, hiç acı çekmemiş olmak değil; acılardan geçerken insan kalabilmektir. İnsan bazen en derin yarasından merhameti, en büyük kaybından vefayı, en ağır imtihanından ise hikmeti öğrenir. Yeter ki acılar gönlümüzü karartmasın, insanlığımızı eksiltmesin.

Önerilen Makale

Aklın sorgulayan gücü: Düşünmek ve anlamlandırmak / Hayatın içinden hikmete -3-

İnsan, hayatı boyunca sayısız olayla karşılaşır; fakat bu olayların hepsini aynı dikkatle değerlendirmez. Kimi zaman …